அகலிகைப் படலம் - 547

அகலிகை கல்லாய்க் கிடந்த மேட்டை
மூவரும் காணுதல்

மிதிலை   நகரின்  மதிற்புறத்தே  அகலிகை   கல்லாய்க்   கிடந்த
மேட்டைக் காணல்
 
547.

இனைய நாட்டினில் இனிது சென்று.
   இஞ்சி சூழ் மிதிலை
புனையும் நீள் கொடிப் புரிசையின்
   புறத்து வந்து இறுத்தார்;
மனையின் மாட்சியை அழித்து இழி
   மா தவன் பன்னி
கனையும் மேட்டு உயர் கருங்கல் ஓர்
   வெள்ளிடைக் கண்டார்.  
 
இனைய  நாட்டினில் -  இத்தகைய  மிதிலை  நாட்டிலே;  இனிது
சென்று  -  இனிய  மகிழ்ச்சியோடு அடைந்து; இஞ்சி சூழ் மிதிலை -
மதில்களால்      சூழப்பட்டுள்ள     மிதிலை    நகரை;    புனையும்
அலங்கரிக்கின்ற;   நீள்கொடிப்    புரிசையின்      -    உயர்ந்த
கொடிகளையுடைய புறமதிலின்; புறத்து வந்து இறுத்தார் - வெளியிலே
வந்து  தங்கினார்கள்;  மனையின்  மாட்சியை  -  (அவ்வாறு  தங்கி)
இல்லறத்திற்குச்    சிறப்பான    கற்பினை;    அழித்து    இழி   -
அழியச்செய்ததால்   இழிவை   அடைந்தன;   மாதவப்   பன்னி  -
பெருந்தவத்தனான     கௌதமரின்    மனைவியான    அகலிகையின்;
கனையும்  மேடு  உயர்  - (சாப உருவில்) அடர்ந்த மேடாக உயர்ந்து
தோன்றுகின்ற;  கருங்கல்   -   கருங்கல்லாகக்  (கிடப்பதனை);  ஓர்
வெள்ளிடைக் - ஒரு வெட்டவெளியிலே; கண்டார் - கண்டார்கள்.   

விசுவாமித்திரன்  முதலிய மூவரும் மிதிலையின் மதிலுக்குப் புறத்தே
தங்கினர்.  அப்பொழுது  கௌதம  முனிவன் மனைவியான  அகலிகை
அம்முனிவனின்    சாபத்தால்   கல்லாய்க்    கிடக்கும்    இடத்தைப்
பார்த்தார்கள். பன்னி: பத்நி(மனைவி) என்னும்  வடசொல்  பன்னி என
மருவியது.                                                13