அப்பாவின் வீடு
ஒரு மனிதனும் அவனது இளம் வயது மகனும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமான ஒரு சிறிய வீட்டில் ஒன்றாக வசித்து வந்தனர். அவர்கள் வீட்டில் அமர்ந்திருந்த இடம் பெரியதாகவும், நிரம்பியதாகவும் இருந்தது, தெருவில் இருந்து வீட்டைத் தடுக்கும் வகையில் உயரமான வேலிகள் இருந்தன.
ஒரு நாள், அந்த நபர் ஒரே இரவில் வணிக பயணத்திற்கு புறப்பட்டார், ஆனால் தவறுதலாக தனது மகனின் தொலைபேசி சார்ஜரை எடுத்துச் சென்றார். இதனால், பையனாலோ அல்லது அவனது தந்தையோ அவர்களின் தொலைபேசிகளை சார்ஜ் செய்ய முடியவில்லை. இரண்டு தொலைபேசிகளும் முதலில் முழுமையாக சார்ஜ் செய்யப்பட்டன, ஆனால் அந்த நபர் வீட்டிற்குச் செல்வதில் தாமதம் ஏற்பட்டது, இரண்டாவது நாள் நள்ளிரவில், இரண்டு தொலைபேசிகளும் செயலிழந்தன.
அதன் பிறகுதான் சிறுவன் முன் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. அவர் ஒரு புத்திசாலி பையன் மற்றும் அந்நியர்களுக்கு கதவைத் திறக்கக்கூடாது என்பதை அறிந்திருந்தார். அதற்கு பதிலாக, அவர் தனது படுக்கையறை ஜன்னலுக்கு வெளியே, அங்கு யார் என்று பார்க்க டிரைவைப் பார்த்தார்.
சிறுவன் தனது தந்தையின் காரை ஓட்டுவதைப் பார்த்தான், ஆனால் அவனது அறையிலிருந்து முன் கதவை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. கீழே இறங்கி கதவில் இருந்த பீஃபோல் வழியாக யார் இருக்கிறார்கள் என்று பார்த்தான். கதவின் மறுபக்கத்தில் அவனது தந்தையைப் பார்த்தான், அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தான், சிறுவன் கதவைத் திறக்க எட்டிப் பார்த்தான்.
ஆனால் ஏதோ அவனைத் தடுத்தது.
"அப்பா?" பையன் அழைத்தான். “ஏன் கதவைத் தட்டுகிறாய்? உங்கள் சாவியை மறந்துவிட்டீர்களா?"
சிறுவன் காத்திருந்தான், ஆனால் எந்த பதிலும் இல்லை - மற்றொரு கதவைத் தட்டினான்.
"அப்பா?" பையன் மீண்டும் அழைத்தான். “ஏன் கதவைத் திறந்து உள்ளே வரக் கூடாது?”
ஆனால் மீண்டும் பதில் வரவில்லை. மாறாக, ஒரு நிலையான, தாளத்துடன் கதவைத் தட்டியது, அது வேகமாகவும் வேகமாகவும் தொடங்கியது. சிறுவனின் அப்பா கதவைத் தொடர்ந்து தட்டிக் கொண்டிருந்தார், அவர் திறப்பதற்காகக் காத்திருந்தார், திடீரென்று அவர் நிறுத்தினார், எந்த சத்தமும் இல்லை.
சிறுவன் மீண்டும் பீஃபோல் வழியாகப் பார்த்தான். அவரது அப்பா இன்னும் அங்கேயே இருந்தார், எனவே அவர் திறக்க முடிவு செய்தார். அவர் கதவைத் திறந்தபோது, அவரது அப்பாவின் தலை கதவில் ஒட்டப்பட்டிருப்பதையும், பீஃபோல் முன்புறம், ஓட்டிச் செல்லும் இரத்தம் தோய்ந்த கால்தடங்களின் தடத்தையும் கண்டார்.
