சிவப்பு நிறத்துடன் வெள்ளை

ஒரு மனிதன் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் நுழைந்து சாவியைப் பெற வரவேற்பாளரிடம் செல்கிறான். வரவேற்பாளர் புன்னகையுடன் சாவியைக் கொடுத்தார், ஆனால் அவரது தரையில் எண் இல்லாத கதவைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று எச்சரித்தார். அவர் ஏன் என்று யோசித்தார், ஆனால் கேட்க கவலைப்படவில்லை, அவர் தனது புதிய குடியிருப்பில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தார். பிரித்து முடித்ததும் அவருக்கு ஆர்வம் வர ஆரம்பித்தது. இதுபோன்ற விஷயங்களைப் பற்றி வரவேற்பாளர் ஏன் எச்சரிக்கிறார் என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார், எனவே எண் இல்லாத கதவைச் சரிபார்க்க அவர் தனது குடியிருப்பை விட்டு வெளியேறினார்.

அவர் முதலில் கதவு கைப்பிடியை முயற்சித்தார், ஆனால் அது பூட்டப்பட்டிருந்தது, அதற்கு பதிலாக அவர் முழங்காலில் அமர்ந்து சாவி துளை வழியாக எட்டிப் பார்த்தார். அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அபார்ட்மெண்ட் காலியாக இருந்தது. ஒரு மூலையில், சுவரில் முகம் நின்று, ஒரு பெண்ணை நிறுத்துவதற்கு முன், அவன் கண்கள் அந்த இடத்தை முழுவதுமாக வருடியது. பின்வாங்குவதற்கு முன் அவளது வெளிறிய தோல் மற்றும் நீண்ட கறுப்பு முடியை அவர் கவனித்தார், திடீரென்று வேறொருவரின் தனியுரிமையை ஆக்கிரமிக்கும் வகையில் வக்கிரமாக உணர்ந்தார். அவள் தொந்தரவு செய்ய விரும்பாதவள் என்று கருதி அவன் அதை உதறிவிட்டான்.

அடுத்த நாள் அவர் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி மேலும் ஆர்வமாகி, இறுதியில் திரும்பிச் சென்றார், நேராக முழங்காலில் அமர்ந்தார். அவன் சாவித் துவாரத்தின் வழியே எட்டிப்பார்த்தான். சிவப்பு. அந்த வெளிறியப் பெண், கடைசியாக எட்டிப்பார்த்ததைப் பிடித்து, அந்த ஓட்டையை ஏதோ சிவப்பு நிறத்தால் மூடியிருக்க வேண்டும் என்று அவன் கருதினான்.

அவர் கதவைத் தனியாக விட்டுவிட்டு, வரவேற்பாளரிடம் கேள்விகளைக் கேட்கச் சென்றார். வரவேற்பாளர் பெருமூச்சு விட்டு, “சாவித் துவாரம் வழியாகப் பார்த்தீர்கள், இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.

அவர் அதை ஒப்புக்கொண்டார், அதனால் அவரிடம் கதை சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு அந்த குடியிருப்பில் ஒரு ஜோடி வசித்து வந்ததாகவும், ஆனால் கணவர் பைத்தியம் பிடித்து தனது மனைவியைக் கொன்றதாகவும் அவர் அவரிடம் கூறினார். இருப்பினும், இந்த ஜோடி சாதாரணமாக இல்லை.

அவர்கள் வெளிறிய தோல், கருப்பு முடி மற்றும் சிவப்பு கண்கள்.